نویسنده: شهرام

آیا آیا من، خودم زندان افسردگی‌ام را ساختم؟

۱۴ مارس ۲۰۱۹ هیو اسمیت

چطور ممکن است چنین باشد؟ زندان افسردگی خودم را بسازم؟ غیر ممکن است.صبر کن اگر به دوران کودکی خود برگردم و در مورد برخی از چیزهایی که در دوران رشد برایم اتفاق افتاده است فکر کنم، شاید این امکان وجود داشته باشد.

 

موارد زیر برخی از نمونه‌هایی است که دیگران (مراجعین من) میتوانند تجربه کرده باشند و به‌طور ناخودآگاه یا آگاهانه بر تفکر، احساسات و رفتار آنها در نوجوانی و بزرگسالی تأثیر گذاشته باشند.

مثال ها

 

*والدین من همیشه با هم دعوا کردند و باعث ترس من شدند. (آنها   چند   آجر به ساختار زندان شما اضافه کردند). من می رفتم تو اتاقم و توی کمد پنهان می شدم. (بنیاد زندان ما در حال ساخته شدن است).

افسردگی

*از آنجایی که پدرم دائم الخمر بود، یک دفعه در مدرسه من ظاهر می شد و دلقک بازی می کرد… در این مواقع احساس خشم و شرم و خجالت  می‌کردم. (چند آجر دیگر روی آن فونداسیون قرار دهید.).

 

* در مدرسه مورد آزار و اذیت و قلدری  قرارگرفتم و فقط می‌خواستم بمیرم. احساس بی ارزشی کردم. احساس کردم هیچکس من را دوست ندارد… (قلدرها آجرهای بیشتری به زندان من اضافه کردند. دیوارها بالاتر میروند و بلندتر می‌شوند).

 

*به من گفتند نباید خشمگین شوم یا قهر کنم. اجازه نداشتم گریه کنم. من اجازه نداشتم به پدر و مادرم بگویم که چقدر از نوشیدن آنها متنفرم. هیچ ابراز احساساتی در خانواده من مجاز نبود. نمی‌توانستم به احساساتم اعتماد کنم.

 

*پیام دیگری که همیشه دریافت می‌کردم این بود: «تو هیچوقت به جایی (یا به چیزی) نمی‌رسی» یا «هرگز مثل برادر بزرگترت نخواهی بود». (زمانی که معلم کلاس سوم در حضور کل کلاس این را به شما می‌گوید و وقتی به این رویداد شرم‌آور و خجالت آور  فکر می‌کنید، صورتتان همیشه زرشکی می‌شود، ردیف بزرگی از آجر در اینجا گذاشته می‌شود).

 

*این پیام به من داده شد که دنیای خارج از خانواده خطرناک و تهدیدکننده است. ”

 

*در این مرحله بود که سالهای نوجوانی من پشت دیوارهای ساختمان   یک زندان تقریباً کامل  شده، سپری شد. من زندانی شده بودم و راهی برای خروج از زندان وجود نداشت. کسی کلیدی به من نداد.

افسردگی

*تمام این آجرهایی که برای من زندان شده بود، با روابط اولیه زندگی من همراه بودند. پیام هایی که از بزرگ شدنم دریافت کردم به تدریج و به طور موثری مرا در خود حبس کرد. من بدون امید بزرگ می شدم. همه پیام‌ها مانند آجرهای ساختمانی بودند که به زندانی شدن بیشتر من کمک کردند.

 افسردگی

اکنون که بالغ شده‌ام، شروع به برداشتن یک به یک آجرها کرده‌ام و ساختمان زندان در حال برچیدن است، هر بار یک آجر. و چگونه این اتفاق افتاد؟

 

این همه زمانی اتفاق افتاد که من مریض شدم و از تحمل کردنش دیگر حالم به هم خورد. نیاز به کمک کسی داشتم، به چیزی غیر از الکل و مواد افیونی که سوء استفاده می‌کردم نیاز داشتم تا زندگی‌ام را تغییر دهد.

بله، من زندانم را ساختم و حتی نمی‌دانستم هر آجری که به بنای من اضافه می‌شود، مرا زندانی می‌کند. وقتی بزرگ شدم ، بسیاری از روابط سمی من، ، همه با آجرهای دیگری آمدند تا در زندانم بگذارند.

 

پایین آوردن  آجر به آجر این دیوار احتیاج به برنامه دارد. ما باید راه هایی پیدا کنیم تا آجرها را برداریم و خود را از آن احساسات مرگبارِ بی ارزشی شخصی و احساساتی که  در آن برای خود و دیگران غیرقابل قبول هستیم، رها کنیم. اکنون می‌دانم که به خاطر حضور در زندان مقصر نبودم و نمی‌دانستم که تمام آن پیام‌هایی که وقتی بزرگ شدم به من داده شد، این‌قدر مستقیم روی زندگی من تأثیر گذاشت، همه آنها فقط نظرات دیگران درباره من بود. این نظرات آینده من را رقم زد. آنها مسئول ساختن  زندان من بودند. هیچ کودک یا جوانی نمی خواهد زندگی خود را در زندان بگذراند – به خصوص که ساخته خودش نباشد. نکته غم انگیز اینجاست که زندانی شدن آنها تقصیر آنها نیست. برای برخی از جوانان و حتی بزرگسالان، تراژدی این است که آنها آنچه را که به آنها گفته شد باور کردند، به شکلی که درد آن آنقدر زیاد شد که نتوانستند زندگی خود را داشته باشند. آنها می‌خواستند آزاد و خوشحال باشند و افرادی که دوستشان دارند اطراف آنها باشند و از هر طریق ممکن از آنها حمایت کنند. مشکل واقعی اینجاست که ما هیچ  انتخابی در مورد والدین، معلمها و بستگانمان نداشتیم.

 

من فکر می‌کنم بیل دبلیو، یکی از بنیان‌گذاران الکلی‌های گمنام، این موضوع را به بهترین حالت بیان میکند و به ما امیدواری می‌دهد:

 

“ما هرگز نباید توسط این فلسفه بیهوده کور شویم که ما فقط قربانی بیچاره میراثمان، تجربیات زندگی و محیط اطرافمان هستیم ( به طوری) که اینها نیروهایی هستند که برای ما تصمیم می گیرند. این راه آزادی نیست. ما باید باور کنیم که واقعاً می‌توانیم انتخاب کنیم”.[۱]

 

اکنون طرحی که برای بسیاری از ما کار می کند این است که کشف کنیم  وقتی در راه حل زندگی میکنیم، برروی راه حلهایی برای حذف آن آجرها از دیوارهای (زندان)افسردگی خود تمرکز می کنیم است که این دیگر کار ما نخواهد بود- بله زندان ساخته شد و ما ساختن دیوار را انتخاب نکردیم. به هر حال چه کسی زندگی در زندان را انتخاب می‌کند؟ وقتی جوان بودیم نمی‌دانستیم که این پیام‌ها هرگز درست نیستند، اما آنها را باور می‌کردیم. ما امروز به خاطر افسردگی و احساس بی ارزشی و غیرقابل قبول بودن، خود را سرزنش نمی کنیم. ما می دانیم که سرزنش دیگران نیز هیچ سودی برای ما ندارد.

 

آنچه برای ما کار می‌کند یک برنامه بدرستی فکر شده برای بهبودی است. می‌توانیم یاد بگیریم که چگونه  از اینکه بفهمیم واقعا چه کسی هستیم و چه فردی می‌خواهیم بشویم را به خودمان جایزه بدهیم و جشن بگیریم. ۱۲ قدم شما را به آنجا می رساند! شما ابزارهایی برای بازسازی خواهید داشت و نتایج را خواهید دید. این یک وعده است. (صفحه ۲۱۵ و ۲۱۶ از کتاب افسردگان گمنام، جایی که وعده‌های قدمها را برای کسانی که انتخاب می‌کنند از آنها استفاده کنند را بیان می‌کند).

 

با استفاده از اصول روحانی ۱۲ قدم ، ما شروع به حذف همه پیام‌های منفی و مضر دیگران کرده‌ایم که هرگز از پایه و بنیاد درست نبودند.

اگر می‌خواهید داستان خود را بنویسید که چگونه ۱۲ قدم به شما کمک کرد تا آجرها را از دیوارهای زندان خود حذف کنید، لطفاً با نوشتن به info@dairan.org به ما اطلاع دهید، زیرا مایلیم از شما بشنویم.

 

همچنین، لطفاً داستان‌های شخصی کسانی را که تصمیم گرفته‌اند خود را از زندان افسردگی خود رها کنند در کتاب بزرگ ما بخوانید:

 

کتاب افسردگان گمنام. انتشارات افسردگان گمنام.

۲۰۱۱Louisville.Ky.

 

در وب‌سایت ما  www.dairan.org ، بر روی «نشریات» کلیک کنید. خرید نشریات آنلاین در دسترس است.

[۱]  کتاب: از دیدگاه بیل. A.A©  خدمات جهانی NY. 1967

۱۹۶۷

هنگامی که بیشتر آشکار می شود.

 

۲۵ فوریه ۲۰۲۳ هیو اسمیت نظر بدهید

 

این وبلاگ توسط جانت .ام (Janet M) ارسال شده است.

یک بیانیه عمیق و جذاب وجود دارد که می‌گوید «بیشتر فاش خواهد شد». من باور دارم  که هر یک از ما تجربه‌ای شخصی با این فراخوان شیفته وار انرژِی داریم. احساس می‌کردم به یک تحقیق دعوت شده‌ام و بدون هیچ کمکی از ذهنم و یا فعالیت‌های بیرونی، نتایج آن بدون هیچ زحمتی ظاهر خواهند شد. به عبارت دیگر، یک چیز که فراتر از یک  واقعیت مادی  ،جسمی و ذهنی باشد ظاهر خواهد شد.

و  نیروی  برتر بدون هیچ کنترلی از جانب من، ارباب این سرنوشت خواهد بود. چقدر هیجان انگیز! فقط باید باور می کردم.  آگاهی ذهن بیچاره من  با اعتیاد   بسیار محدود شده بود.

اما همان فیلم غمگین همچنان پخش می شد. افسردگان گمنام ابزارهای مفیدی را با قانون سه تایی و لکه های خورشیدی، برای پایان دادن و یک شروع فراهم کرد. دروازه ای برای صلح و رهایی بود که من به آن نیاز داشتم. فکر می‌کنم  زمانهای طولانی بود که  آرزوی یک صلح ذهنی را داشتم، اما آنچه آشکار شد این بود که این صلح متعلق به ذهن نیست، بلکه به  طبیعت واقعی من تعلق دارد.

با شناسایی نادرست خودم به عنوان تجربیات احساس شده گذشته ام، که همراه با احساس  قربانی/شکست خوردن و غیره بود  -یا همانطور که اکهارت توله آنرا بدن دردناک  نامیده است-. در بن بست گیر افتاده بودم. همانطور که روپرت اسپیرا اشاره می کند، اگر به فیلم خیره شوید، نمی توانید صفحه نمایش را ببینید.

 

با محبت/ جانت ام.، عضو انجمن  دوازده  قدمی افسردگان گمنام

تمایل به برداشتن قدمهای کودکانه            

سوال متداول در انجمنهای ۱۲ قدمی دیگر این است: “آیا حاضرید برای بهبودی تان هر کاری که از دستتان بر می‌آید انجام دهید؟” وقتی به تمایل و افسردگی خودم فکر می کنم ، نمی دانم که این چقدر در مورد من صدق می‌کرد. منظورم این است که اگر من در عمیق ترین و تاریک ترین حالت افسردگی خود، تمایل داشتم که تمام تلاشم را بکنم ، یعنی رقص کنان از رختخواب بیرون بیایم، آن روز را در آغوش بگیرم و ۵ کیلومتر بدوم! اما برای من اینطور نیست و کار نمیکند!

قدمهای کودکانه

وقتی در اعماق افسردگی خود بودم ، تمایل من از در خارج شده بود. “به هر حال هدف چه بود؟” من فکر کردم فکر نمی‌کنم بتوانم بهتر شوم. اما افسردگان گمنام به من نشان داد که امید وجود دارد، راهی وجود دارد. برای من ، این مسیر بهبودی یک سری قدمهای کودکانه بوده است. پس از آمدن به جلسات ، افرادی را دیدم که شبیه من بودند. افرادی که واقعاً از افسردگی رنج می بردند ؛ و من دیدم که آنها در حال بهبودی هستند. وقتی فهمیدم که امید وجود دارد ، باید از خودم سوالی می‌پرسیدم. “فقط برای امروز ، آیا حاضر هستم برای کمک به خودم، در جهت بهبودی از افسردگی ، قدمی بردارم؟” این چیزی بود که می توانستم درک کنم و فکر می کردم امکان پذیر است. بله ، من می توانم یک قدم کودکانه بردارم و از رختخواب بلند شوم. بله ، من می توانم یک قدم کودکانه بردارم و با فردی در انجمن تماس بگیرم. بله ، من می توانم یک قدم کودکانه بردارم و نشریات را تهیه کنم، سپس یک قدم کودکانه دیگر بردارم و یک صفحه از نشریات را بخوانم. من امروز می توانم به یک سوال در کتاب کارکرد ۱۲ قدم افسردگان گمنام پاسخ دهم. بله ، من امروز می توانم یک کار کوچک برای کمک به خودم انجام دهم !! بهبودی من اینگونه آغاز شد. به این ترتیب من از چاه ۸۰ متری افسردگی بیرون رفتم- با هر بار برداشتن یک قدم کودکانه. و نکته زیبا این است که مجبور نیستم این کار را به تنهایی انجام دهم! راستش ، من فکر نمی کنم به تنهایی بتوانم این کار را انجام دهم. من در گذشته سالها تلاش کردم ، و اگرچه گاه و بی گاه به موفقیتهایی هم رسیدم ، اما ناچار دوباره به آن گودال افسردگی سقوط کردم. امروز من انجمن DA را در اطراف خود دارم. من نیروی برتری دارم. من یک حامی(راهنما) و دوستانی را در انجمن دارم که در مسیرمن به من کمک می کنند. من همچنین اینجا هستم تا به دیگران در مسیر بهبودی شان کمک کنم. امروز ، من از آمادگی برای برداشتن قدمهای کودکانه سپاسگزارم.

 

استیسی. اس

کلیه گروههای آنلاین افسردگان گمنام

رادیو افسردگان گمنام (در تلگرام)

قدمهای کودکانه

دکتر فیتزجرالد ، روانپزشک ، گفت: بستر اصلی بذر بی‌اعتمادی در کودکی شکل میگیرد. بسیاری از اوقات ممکن است این بی‌اعتمادی به دیگران و به خود و دنیای اطراف آنها با از دست دادن پدر و مادر ، برادر ، خواهر یا دوست صمیمی آغاز شده باشد. بسیاری از اوقات به دلیل داشتن والدین الکلی(یا معتاد) بی‌اعتمادی ایجاد می شود به طوری که کودک هرگز نمی داند عزیز الکلی اش هوشیار است یا مست و خشمگین و گنگ و گیج . خشم و به حال خود رها شدن (طرد شدن) از طرف سرپرست و یا همسن و سالان هم می تواند در توانایی اعتماد کردن تأثیر بگذارد. جدایی والدین هم می تواند در کودک اثر

ادامه مطلب

 

آیا به اندازه کافی خوب هستم؟

 

اساس زندان افسردگی ما این باور است که من، هرچقدر هم که خوب به نظر برسم ، بد هستم ، من  برای خودم و دیگران بد( نحس) و غیر قابل قبول و پذیرش هستم.

 

ما می توانیم زندگی را بسیار خوب بگذرانیم و بنابراین احساس بد بودن یا خوب نبودن مان را به خوبی از خود مخفی نگه داریم. اما خوب بودن به معنای کار بسیار سخت است و با افزایش سن ، تاب آوری و قدرت جوانی‌مان را از دست می دهیم .. خسته می شویم. ما کار زیادی انجام نخواهیم داد. لیست اشتباهاتمان بیشتر و مسیرهای اشتباه مان طولانی تر می شود.

وقتی اتفاقی می افتد که اعتماد به نفس ما را از بین می برد ، دیگر نمی توانیم به توانایی خود برای خوب بودن اعتماد کنیم. ما دیگر نمی توانیم احساس بد بودن و غیرقابل قبول بودن خود را نادیده بگیریم.

 

دلیل اینکه ما در کودکی به این راحتی آموزش والدین خود را می پذیریم که ما بد هستیم و مجبوریم برای خوب بودن خیلی سعی کنیم . دلیل ما  این بود که هرچند این آموزش سخت بود ، اما حاوی یک وعده بود. اگر خیلی خوب باشید هیچ اتفاق بدی برای تان نمی‌افتد. ما باور کرده بودیم وقتی اتفاقات بد برای ما رخ می دهد ، خودمان را مقصر بدانیم. ما به اندازه کافی خوب نبوده ایم ، بنابراین بیشتر تلاش کردیم ، تلاش کردیم تا به چیزهای بیشتری برسیم ، کارهایمان را بهتر انجام دهیم  و نیازهای دیگران را بر نیازهای خود مقدم بداریم. این باور به طور مخفیانه به ما حس قدرت می داد. با تلاش خودمان می توانیم سیستم پاداش و مجازات حاکم بر جهان را کنترل کنیم. به جای احساس درماندگی ، احساس گناه کردیم. ما به جای گفتن اینکه “با توجه به اطلاعات و تجربه ای که داشتم هیچ کار دیگری نمی توانستم در آن موقعیت انجام دهم” ، میگفتیم “باید بهتر عمل می کردم” و خودمان را متقاعد میکردیم که قوی تر ، عاقل تر و مطلع تر از آنچه که واقعاً بودیم هستیم. بوسیله احساس گناه می توانستیم احساس کنیم که هم فضیلت داریم و هم درمانده نیستیم.

آیا خوب هستم

بنابراین ما در دنیایی از توهم ساخت خودمان زندگی می کردیم. سپس یک روز فاجعه ای وحشتناک  سر ما آمد و ما فریاد زدیم: “من که در تمام زندگی ام خوب بوده ام. پس چرا این اتفاق برایم افتاده است؟ ‘

 

ما یا خود را در فکر فرو بردیم یا سعی کردیم از آن فرار کنیم ، والدینمان حقیقتی را از ما پنهان کرده بودند. “

 

منابع:

خود موفق.

آزادسازی نقاط قوت درونی مان دورتی رو صفحه ۱۹۹.

 

پاسخ به سوالات تداول در انجمن افسردگان گمنام

لینک نشریات  منطقه ایران ⇓

https://wa.me/message/I6JWGRB47MW6A1